Dziesięć Plag

1 - Krew

Kiedy Faraon upierał się przy odmowie, i nie chciał uwolnić dzieci Izraela, Mojżesz i Aaron ostrzegali go, że B-g ukarze zarówno jego, jak i jego lud. Najpierw, wody ziemi Egiptu miały zamienić się w krew. Mojżesz poszedł zAaronem nad  brzeg rzeki. TamAaron uniósł swoją laskę, uderzył nią w wodę, izamienił jąw potoki krwi. Wszyscy mieszkańcy Egiptu, takżesam Król, ujrzeli ten cud; wszędzie widzieli umierające ryby w miarę jak krew opływała ziemie Egiptu, i odwracali się z obrzydzeniem od obrzydliwego zapachu „świętej” rzeki. Nie mogli pićwody z Nilu, słynnej z jej delikatnego smaku; próbowali więc kopać głęboko by dotrzeć do wód gruntowych. Niestety, dla Egipcjan, nie tylko wody Nilu, ale wszystkie wody Egiptu, gdziekolwiek były, zamieniły się w krew. Ryby zdychływ rzekach ijeziorach, i przez cały tydzień ludzie i zwierzęta strasznie cierpieli z pragnienia. Jednakże Faraon nadal nie chciał ustąpić.

2 - Żaby

Po stosownych ostrzeżeniach, druga plaga dotknęła Egipt. Aaron wyciągnął rękę nad wodami Egiptu, i wyszły z nich żaby. Pokryły każdy cal ziemi i weszły do domów i sypialni; gdziekolwiek odwrócił się Egipcjanin, cokolwiek dotknął, wszędzie znajdował oślizgłe ciała żab, których rechotanie wypełniały powietrze. Teraz Faraon przestraszył się, i poprosiłMojżesza iAarona by modlili się do B-gaby usunął utrapienie, obiecując, że natychmiast uwolni naród żydowski. Lecz, kiedy tylko zniknęły żaby, złamał przysięgę iodmówił wypuszczenia dzieci Izraela.

3 - Insekty

Wtedy B-g nakazałAaronowi by uderzył proch ziemi swoją laską, iw tej samej chwili, w Egipcie wypełzłorobactwo i pokryło wszystkie jego ziemie. Ludzie i zwierzęta cierpieli niewypowiedzianą biedę spowodowaną przez tęplagę. Mimo tego, że pomocnicy Faraona wykazali, że z pewnością była to kara B-ga, Faraon utwardził swoje serce i pozostał nieugięty w postanowieniu, że zatrzyma dzieci Izraela w niewoli.

4 – Dzikie zwierzęta

Czwarta plaga nękającaEgipcjan tohordy dzikich zwierząt wędrujące po całym kraju,
i niszczące wszystko, co spotykały na swojej drodze. Jedynie prowincja Goszen, gdzie mieszkały dzieci Izraela, była wolna od tej,jak i od innych plag. Ponownie Faraon przysiągł że wypuści Hebrajczyków na pustynię pod warunkiem, że nie odejdą zbyt daleko. Mojżesz modlił się do B-ga, i dzikie zwierzęta zniknęły. Lecz, gdy tylko tak się stało, Faraon złamał swoją obietnicę i odmówił Mojżeszowi.

5 - Zaraza

Wtedy B-gzesłał okropną zarazę, która zabiła większośćzwierząt domowych Egipcjan. Wielki był żal ludzi, kiedy ujrzeli swoje wspaniałe konie, dumęEgiptu, wymarłe; kiedy całe bydło pól zostało porażone na słowo Mojżesza; i kiedy zwierzęta na które do tej pory patrzono jak na bogów zginęły uderzone przez plagę! Co więcej, musieli znieść upokorzenie patrząc na nietknięte zwierzęta Izraelitów. Jednakże Faraon nadal miał zatwardziałe serce, inie chciał puścić Izraelitów.

6 - Wrzody

Nastąpiła więc szósta plaga, która byłabolesna i okropna, gdyż dotknęła ludEgiptu grozą i agonią. B-g rozkazał Mojżeszowi, by wziął sadzę z pieca, i rozrzucił ją ku niebu; i gdy tylkoMojżesz tak uczynił, nagle pokazały się wrzody u ludzi i zwierząt w całymEgipcie.

7 - Grad

Teraz, Mojżesz oznajmił królowi, że burza gradowa niespotykanej mocy nadejdzie by zmieśćziemię; nic, co żywe, żadne drzewo, żadne zioło nie ocaleje; ocalenie może tylko zapewnićschronienie w domach; ci, którzy uwierzyli i przestraszyli się mogli zostaćw domach, i wprowadzić bydło do szop. Niektórzy zEgipcjan wzięli sobie to ostrzeżenie do serca; lecz nierozważni i uparci pozostawili swoje bydło wraz ze sługami na polach. Kiedy Mojżesz wyciągnął swoja laskę, gwałtownie spadł grad; ogłuszające grzmotyprzetaczały się ponad ziemią, a błyskawice rozdzierały niebo, i padał jak gdyby ogień wzdłuż ziemi. Grad dokonał swoich zniszczeń; ludzie i zwierzęta które były w jego zasięgu zginęły na miejscu; rośliny zostały rozrzucone przez wiatr, a drzewa leżały strzaskane na ziemi. A okolicaGoszen, nietkniętaprzez pustoszące burze, rozkwitła jak ogród pośród ogólnego zniszczenia. Wtedy Faraon posłał poMojżesza i uznał swoje grzechy(Księga Wyjścia9,27). "Zgrzeszyłem tym razem. P-njest Prawy, a ja i mój lud jesteśmy winni. Proś usilnie P-na, niech już będzie dość B-żychgromów i gradu, a ja pozwolę wam odejść, a wy tu nie pozostaniecie".

Mojżesz odrzekł: "Kiedy opuszczę miasto, podniosę ręce do P-na. Gromy ustaną, I nie będzie juz gradu, byś wiedział, że ziemia należy do P-na". I stało się tak jak mówił Mojżesz: burza ucichła – ale serce Faraona pozostało zatwardziałe.

8 - Szarańcza

Następnym razem, gdyMojżesz iAaron przyszli do Faraona, który był skłonny do pewnych ustępstw, izapytał kto z Izraelczyków ma uczestniczyć w oddawaniu czci Bogu na pustyni. Kiedy odpowiedzieli mu, że wszyscy bez wyjątku: młodzi i starzy, mężczyźni i kobiety, oraz zwierzęta, mają iść, Faraon zasugerował, że tylko mężczyźni powinni tam się udać, a kobiety i dzieci, wraz z ich dobytkiem powinni pozostać w Egipcie. Mojżesz iAaron nie zaakceptowali tej propozycji, a Faraon zezłościł się irozkazał im opuścić pałac. Przed odejściem, Mojżesz ostrzegł go przed nowymi niewypowiedzianymi cierpieniami. Lecz Faraon pozostał niewzruszony, mimo tego, że jego doradcy odradzali mu dalszy opór.

Jak tylko Mojżesz opuścił pałac, wzniósł ramiona ku niebu a wschodni wiatr przyniósł chmaryszarańczy nadEgipt, przysłaniając słońce, i pochłaniając całą zieleń, która zdołała przetrwać grad i poprzednie plagi. Nigdy wcześniej w historii ludzkości nie było tak niszczycielskiej plagi szarańczy jak ta. Kompletnie zrujnowała ona Egipt, który był już gruntownie spustoszony przez wcześniejsze katastrofy. Ponownie Faraon posłał poMojżesza iAarona, i błagał ich by ,modlili się do B-gao zakończenie plagi. Mojżesz spełnił tę prośbę, i B-gzesłał silny zachodni wiatr, który zepchnął szarańczę do morza. Kiedy przyszło odciążenie, powrócił też upór Faraona, iodmówił uwolnienia ludu Izraela.

9 - Ciemności

Wtedy nadeszła dziewiąta plaga. Przez kilka dni cały Egipt okryła gęsta i nieprzenikniona zasłona ciemności, która tłumiła wszystkie zapalone światła. Egipcjanie byli zdjęci strachem, pozostali na swoich miejscach, gdziekolwiek stali czy siedzieli. Jedynie w Goszen, gdzie przebywały dzieci Izraela, było światło. Lecz nie wszyscy Żydzi zostali uchronieni od tej plagi. Byli tacy, którzy woleli być postrzegani zaEgipcjan niż za członków społeczności Hebrajczyków, iktórzy, starali sie naśladować Egipcjan we wszystkim lub, jak to nazywamydziś, asymilowali się. Oni nie chcieli opuścićEgiptu. Ci ludzie umarli podczas dni ciemności.

Ponownie Faraon próbował negocjowaćzMojżeszem iAaronem, oferując im odejście całego ich ludu, pozostawiając swoje stada za sobą jako zastaw. Mojżesz iAaron poinformowali go, jednak, że nie zaakceptują niczego poza całkowitą wolnością mężczyzn, kobiet oraz dzieci,wraz z ich dobytkiem. Wtedy Faraon się rozłościł irozkazałMojżeszowi iAaronowi wyjść,
i nigdy więcej nie wracać. Ostrzegł ich, że jeżeli pokażą się jeszcze kiedykolwiek przed nim –zginą. Mojżesz odrzekł, że nie będą musieli przychodzić do Faraona, gdyż B-gześle kolejne plagi na Egipt, po czym Król da swoją bezwarunkową zgodę by dzieci Izraela mogły opuścić Egipt. Dokładnie o północy, kontynuował Mojżesz, B-g przejdzie przezEgipt i porazi wszystkich pierworodnych, pośród ludzi i zwierząt. Jednak niktz dzieci Izraela nie umrze. Gorzki lament omiecie Egipt, iwszyscyEgipcjanie będą owładnięci strachem, aby wszyscy nie zginęli. Wtedy Faraon sam będzie nas szukać przywódców Hebrajczyków, ibłagać nas byśmybezzwłocznieopuścili Egipt.

Z tymi słowami, Mojżesz i Aaron opuścili Faraona, który wrzałgniewem.

Ofiara Pesachowa

Pierwszego dnia miesiącaNissan, dwa tygodnie przed Wyjściem z Egiptu, B-gpowiedział do Mojżesza iAarona: "Ten miesiąc będzie dla was głową wszystkich miesięcy; będzie dla was pierwszym miesiącem roku. Przemów do całej wspólnoty Izraela, słowami (Księga Wyjścia 12,2-31):"Dziesiątego dnia tego miesiąca, niech każdy postara się o baranka dla rodziny, o baranka dla domu". Dziesiątego dnia tego miesiąca, niech każdy postara się o baranka... baranka dla każdej rodziny... baranka dla domu... I zachowacie go, izbadacie goczy jest nieskazitelny czternastego dnia miesiąca, a wtedy zabije go całe zgromadzenie Izraela o zmierzchu. I weźmiecie krew baranka i pokropicie nią odrzwia i progi domu, w którym będziecie go spożywać. I tej samej nocy spożyjeciemięso pieczone w ogniu, spożyjecieje z chlebem niekwaszonym i gorzkimi ziołami. A to jest sposób w jaki będziecie go spożywać: biodra wasze będą przepasane, sandały na nogach, i laska w waszych rękach; i zjecie w pośpiechu, gdyż jest to ofiara Paschalna dla P-na... Gdy ujrzę krew przejdę obok, inie dotknie was niszczycielska plaga, którąporażę lud ziemi Egiptu. I ten dzień będzie dla was pamiątką, ibędziecie go obchodzić jako święto dla P-na; przez wszystkie pokolenia, będziecie celebrować te wieczne ustawy. Przez siedem dni będziecie jeść niezakwaszony chleb, a dzień wcześniej uprzątniecie ze swoich domów cały pozostały zakwas... I przekażecie to, gdy wasze dzieci zapytają:‘Czym jest ten zwyczaj?', powiecie: ‘To jest ofiara Paschalna dla P-na, gdyż przeszedł obok domów dzieci Izraela kiedy poraził Egipcjan, i ocalił nasze domy!”

Mojżesz powiedział to wszystko dzieciom Izraela. Wymagało to wielkiej wiary i odwagi od dzieci Izraela by wypełnićto przykazanie, gdyż baranek był świętym zwierzęciem dla starożytnych Egipcjan. Lecz dzieci Izraela ochoczo i nieustraszenie wypełnili wszystko to, co B-gprzykazał.

10 – ŚmierćPierworodnych

Nadeszła noc z czternastego na piętnastegoNissan, i B-gporaził wszystkich pierworodnych Egiptu, od pierworodnych Faraona, po pierworodnych uwięzionych w lochach,
i pierworodnych z bydła, dokładnie tak, jak ostrzegał Mojżesz. Słychać było głośny, gorzki lament w każdym domu, gdy ktoś ukochany padał śmiertelnie porażony. Po tym, Faraon przywołałMojżesza i Aarona jeszcze tej samej nocy, i powiedział do nich: "Powstańcie, wyjdźcie spośród mojego ludu, wy obaj oraz dzieci Izraela; i idźcie, służcie P-nu jak powiedzieliście; i weźcie swoje stada, jak chcieliście, i idźcie, i pobłogosławcie mnie również". Na reszcie, w tym czasie, duma upartego króla została przełamana.

W międzyczasie Hebrajczycy przygotowywali się do pośpiesznego odejścia. Z bijącymi sercami, zbierali się w grupach by zjeśćpaschalnego baranka przed północą, ustawiając się jak im nakazano. Kobiety wyjęły z pieców przaśne ciasta, które były jedzone z mięsem pieczonych baranków. Przygotowania zostały zakończone, i wszystko było gotowe. Na słowo rozkazu, cały naród Hebrajczyków wyszli w chłodny, wschodni poranekz ziemi Egiptu. Ale nawet wśród obaw i niebezpieczeństwa nie zapomnieli przyrzeczenia danemu przez ich przodków Józefowi, i nieśli jego szczątki ze sobą, by pochować je później w Ziemi Obiecanej, w Ziemi Izraela.