B"H

 PARSZA WAJIGASZ

 

Fragment Tory w skrócie: Na żądanie Józefa, aby Benjamin pozostał w niewoli Egipskiej, Juda prosi, aby w zamian to on został pojmany. Józef ujawnia swoją tożsamość swoim braciom. Na prośbę Józefa Jakub z rodziną sprowadzają się do Egiptu.

 

N ietaktowne plemiona

Fragment Tory, którym zajmować się będziemy w nadchodzącym tygodniu omawia sprowadzenie się do Egiptu Jakuba z rodziną. Z początku Egipt był bardzo przyjazny i nadał im prowincję Goshen, ale z czasem sytuacja uległa gruntownej zmianie, by w końcu na potomków Jakuba spadły represje i prześladowania.

Było to pierwsze wygnanie, jakie doświadczył nasz naród i odtąd będzie wzorem każdego następnego. Nawet teraz, ponad 3,500 lat później spoglądamy na tamto wygnanie i znajdujemy w nim inspirację, naukę i porady.

Za każdym razem, gdy byliśmy poddani obcym rządom musieliśmy rozważyć trudną kwestię: jaką obrać postawę wobec naszego gospodarza, naszego nowego domu? Oczywiście w przypadkach, gdy nasz gospodarz był nam wrogi, odpowiedź była oczywista: opór bierny, lub czynny. W poprzednim tygodniu skończyła się Chanuka, święto, które zawdzięczamy bohaterstwu mężczyzn i kobiet, którzy nie zgodzili się poświęcić swoich wartości duchowych w zamian za uznanie tych, którzy sprawowali nad nimi rządy.

Ale co zrobić wówczas, gdy gościny udzielają nam narody, które dają nam prawa równe własnym i wolności religijne, gdy jesteśmy traktowani z szacunkiem i godnością, jak mamy wówczas odnosić się do ziem, które zamieszkujemy?

Odpowiedź na to pytanie można znaleźć w stanowisku, które przyjęli bracia Józefa zanim zdecydowali się osiąść w Egipcie:

I powiedzieli oni Faraonowi: “Przybywamy na czasową gościnę, bowiem stada waszych sług nie mają pasterzy, a głód doskwiera ziemi Kanaan. Ale w zamian pozwól swoim nowym sługom osiąść na ziemi Goshen.”

Na chwilę zatrzymajmy się nad tymi uwagami. Stali przed obliczem gościnnego i hojnego monarchy. Spodziewano się po nich, że wyrażą wdzięczność za ofiarowanie im nowego domu.

Tymczasem, Faraon spotkał się ze szczerością. „Tak naprawdę wcale nie powinno nas tutaj być i nawet nie mamy takiego pragnienia” – powiedzieli mu. „Niestety okoliczności zewnętrzne zmusiły nas do schronienia się w twoim dominium. I za to jesteśmy ci wdzięczni i prosimy, abyś pozwolił nam bez przeszkód trwać w Goshen dopóty, dopóki B-g nie zlituje się nad nami i przywróci nam prawdziwą naszą ojczyznę”.

Niewątpliwie, Izraelici byli wdzięczni Egipcjanom za okazaną przez nich dobroć. Jakub pobłogosławił Faraona i oddał mu cześć. Żydzi byli dobrymi i praworządnymi obywatelami. Ale ani na chwilę nie zapominali, że Egipt nie był dla nich domem. I nie zawahali się o tym wspomnieć, oczywiście grzecznie, przed obliczem samego Faraona.

Postawa ta miała również swoje odzwierciedlenie w ich zachowaniu. Żyli oni bowiem w pewnej subkulturze: porozumiewali się w swoim języku, mieli własne zwyczaje i imiona. Jeszcze 210 lat później, nadal istniała silna grupa, która oczekiwała na zbawienie. Być może właśnie to stanowiło największy cud Exodusu – siedemdziesięcioosobowa rodzina osiadła w obcym, choć gościnnym kraju na ponad dwa stulecia i udało się jej utrzymać swoją tożsamość – ponieważ nie widzieli w ziemi egipskiej swojej ojczyzny.

“Jeślibym zapomniał o tobie, O Jeruzalem, niech moja prawica utraci swą zręczność. Niech język mój przyczepi się do podniebienia, jeśli zapomnę o tobie i nie będę o tobie pamiętał w chwili radości.”

   ••••••••••••••••   

W szystko, czego chcielibyście dowiedzieć się o…

MOSHIACH i ZBAWIENIU

(Niech się to stanie naszym udziałem! – Cześć Pierwsza)

Maimonides (Prawa Teshuvah 3:4) namawia usilnie, aby każdy zapatrywał się na siebie i cały świat jako równoważnię, gdzie na jednej szali spoczywają grzechy, a na drugiej micwy. Obecnie znajduje się ona w stanie równowagi, a zatem niewiele trzeba, aby przeciągnąć ją na którąś ze stron – wystarczy jeden uczynek – jednostki albo świata. Każda micwa niesie w sobie potencjał osobistego i globalnego zbawienia i odkupienia.

Patrząc na to w ten sposób, nietrudno jest udzielić odpowiedzi na pytanie jak przyspieszyć Zbawienie. Nasuwa się ona sama: korzystać z każdej możliwości uczynienia micwy. W końcu nigdy nie wiadomo która micwa będzie właśnie tą kroplą, która wydrąży tunel ku Erze Mesjańskiej.

Wbrew temu, co powiedzieliśmy sobie przed chwilą, nasi mędrcy twierdzą, że pewne micwy są bardziej złączone ze Zbawieniem i czynienie właśnie ich pozwala przyspieszyć nadejście Moshiach znacznie szybciej niż za pomocą „zwykłych” micw. Teraz omówimy kilka z tych szczególnych micw.

Tęsknota

Midrasz (Yalkut Shimoni) mówi tak: “Jeżeli Żydzi nie mają nawet nic ponad tęsknotę za nadejściem Moshiach, to już są i tak warci zbawienia”. Samo myślenie o Erze Mesjańskiej i wyrażanie nadziei i czekanie na jego nadejście czyni już nas godnymi ujrzenia, jak nasze marzenia się spełniają.

Żądanie

Najłatwiejszym sposobem dla dziecka, żeby rodzic coś mu dał jest po prostu żądać tego bez końca. Oczywiście niejeden rodzic ma dobre powody, aby przez jakiś czas nie robić dziecku po myśli. Ale kochający rodzic, który dostrzega jak bardzo brak konkretnej rzeczy dziecku doskwiera, przemyśli sprawę raz jeszcze – więc prośby i żądania odnoszą skutek.

Każda chwila, którą spędzamy na galut (wygnaniu) ma swoje dobre strony. Im więcej zasiejemy, tym obfitsze będą plony. W końcu Ojciec nasz nam odpuści, gdy zobaczy jak bardzo niewygodna jest nam nasza obecna sytuacja.

Zaufanie i radość

Bitachon, ufność w B-ga to podstawa Judaizmu. Wierzymy, że gdy ufamy w dobroć B-ga – dobroć, którą potrafimy sami dostrzec – to wtedy On spełni nasze oczekiwania.

Musimy zatem pokładać wiarę w B-ga, iż ten przyniesie nam Zbawienie i z tych pokładów zaufania czerpać radość i szczęście. Na pewno On nas nie zawiedzie.

W ciągu kolejnych kilku tygodni omówimy następujące kwestie:

Ø     Niech się to stanie naszym udziałem! (Części 2-3)

Ø     Źródła

  

   ••••••••••••••••   

A ssarah B'Tevet

Na najbliższa środę 19 grudnia przypada dzień postny Assarah b'Tewet („Dziesiąty dzień miesiąca Tewet”). Dziesiątego dnia miesiąca Tewet roku 3326 (425 roku przed naszą erą) armie władcy Babilonii Nabuchonodozora rozpoczęły oblężenie Jeruzalem. Trzydzieści miesięcy później mury miasta zostały obalone, a na trzy tygodnie od tego momentu, Świątynia została zniszczona, a Żydzi zostali wygnani na lat siedemdziesiąt do Babilonu. Krótko rzecz ujmując, dzień ten upamiętnia początek końca pierwszego okresu dobrobytu Żydów.

W Warszawie post rozpoczyna się o 5:48, a kończy się o 16:13 (pod tym adresem znajdują się godziny postu dla wszystkich innych lokacji). W tym przedziale czasowym żadnemu dorosłemu nie wolno niczego brać do ust.

 

   ••••••••••••••••   

B anały niebanalne

Zgodnie z Midraszem, chociaż w swoim śnie Józef ujrzał siedem lat głodu, głód ustał po dwóch latach, wraz z chwilą wejścia Jakuba do ziemi Egipskiej, aby uczcić jego nadejście. Pozostałe pięć lat głodu miało miejsce dopiero siedemnaście lat później, licząc dokładnie od momentu śmieci Jakuba.

 

   ••••••••••••••••   

Z przymrużeniem oka…

Przedszkolanka uważnie obserwuje postępy dzieci, które poprosiła o to, żeby coś narysowały.

W pewnym momencie zatrzymała się nad dziewczynką, która pracowała w pocie czoła nad swoim dziełem i zapytała, co ta rysuje.

- Rysuję B-ga. – odparła dziewczynka.

Przedszkolanka odpowiedziała na to:

- Ale przecież nikt nie wie, jak B-g wygląda.

- Tak, ale jak tylko skończę to wszystkim pokażę!