Mojżesz ucieka z Egiptu

Mojżesz dorastał i zaczął coraz bardziej przejmować się cierpieniem swych braci, dzieci Izraela.  Starał się regularnie odwiedzać Goszen, by porozmawiać ze zniewolonymi Żydami, starając się, zmniejszyć  ich cierpienie o ile tylko mógł.  Często sam zakasywał rękawy i zabierał się do pracy, aby ulżyć jakiemuś starszemu Hebrajczykowi.  Poprzez swoje wpływy u faraona, który doceniał mądrość Mojżesza, podjęte zostały odpowiednie kroki, by ulżyć niewolnikom w cierpieniu.  Zmiany wprowadzane były stopniowo, by nie wzbudzić podejrzeń u faraona.  Jednym z takich posunięć było wprowadzenie dnia odpoczynku i Mojżesz zatroszczył się o to, by był to dzień szabatu.

Jednego dnia Mojżesz znów wybrał się do Goszen, by przynieść nadzieję i dodać odwagi Żydom, wśród których stawał się coraz popularniejszy.  Doceniali oni  jego przyjazne nastawienie i pomoc, którą im niósł.  Mile zaskoczeni byli także jego wyostrzonym umysłem i zapałem z jakim uczył się świętych nauk Lewitów i jak mistrzowsko je opanowywał.  Tego dnia zdarzyło mu się zobaczyć scenę wcale nie rzadką w Goszen. Egipski strażnik, pilnujący dziesięciu żydowskich brygad, każda pod nadzorem żydowskiego niewolnika, uderzył jednego ze swych podwładnych.  Widząc, że Egipcjanin niesprawiedliwie gnębi Hebrajczyka, Mojżesz przyszedł mu na ratunek i zabił oprawcę.  Upewniając się, że nikt nie był świadkiem tej sceny, zakopał ciało w piasku i wrócił do pałacu faraona.

Wkrótce potem znów odwiedził  Goszen.  Tym razem zobaczył dwóch Hebrajczyków, którzy zajadle się kłócili.   Gdy ostrzegł jednego z nich, by nie podnosił ręki na bliźniego, ten odpowiedział: „Kto cię uczynił naszym zwierzchnikiem i sędzią?  Może chcesz mnie zabić, tak jak zabiłeś Egipcjanina?”.  Bardzo zasmuciło Mojżesza spotkanie z takim złym i nieodpowiedzialnym człowiekiem pośród Żydów.  Poza tym, wiedział już, że jego życie jest zagrożone.  Rzeczywiście, jeden z tych mężczyzn doniósł faraonowi na Mojżesza i Mojżesz skazany został na śmierć za zabicie jednego ze strażników.  Ale kiedy siekiera kata zbliżyła się do szyi Mojżesza, zdarzył sie cud.  Szyja Mojżesza stała się twarda jak kamień i siekiera tylko odskoczyła.  W zamieszaniu, które zapanowało, Mojżesz zdołał umknąć i uciec do ziemi Kusz.  Zatrzymał się tam na wiele lat i ze względu na swoją inteligencję i mądrość wybrany został królem tubylców.

Mojżesz w Midianie

Spisek i wstrząsy w rządzie kraju Kusz zmusiły Mojżesza do kolejnej ucieczki.  Tym razem udał się do Midianu.  Kapłan Midianu, Jetro, był  kiedyś jednym z najbardziej zaufanych doradców faraona, lecz z powodu swego przyjacielskiego nastawienia do Hebrajczyków musiał opuścić dwór faraona.  Jetro osiedlił się w Midianie i stał się najwyższym kapłanem tego kraju.  Jetro, człowiek o niezwykłej inteligencji, wkrótce zrozumiał śmieszność bałwochwalstwa i zrezygnował z kapłaństwa.  Lud Midanu znienawidził byłego kapłana i zaczął go prześladować.  Często zdarzało się, że córki Jetro odpędzane były od wspólnej studni, do której chodziły po wodę dla stad ojca.  Musiały wtedy czekać, aż ostatni z pasterzy odejdzie od studni.

W dniu, w którym Mojżesz przybył do Midianu, zobaczył on jak pasterze odpędzają  od studni córki Jetro.  Mojżesz wstawił się za dziewczętami i pomógł im napoić owce.  Tego dnia wróciły do domu wcześniej i Jetro zaskoczony był ich wcześniejszym powrotem.  Córki opowiedziały mu o niespodziewanej pomocy.  Jetro natychmiast zaprosił Mojżesza do domu i nie długo potem oddał mu najstarszą córkę, Seforę, za żonę.  Sefora urodziła dwoje dzieci.  Straszy nazwany został Gerszom („obcy tam”) dla pamięci o tym, że był obcym na wygnaniu w Midianie.  Młodszy nazywał się Eliezer, „B-g jest dla mnie pomocą”, z wdzięczności B-gu za opiekę