Drugą co do wielkości budowlą Świątynnego kompleksu był Bejt-HaMoked – budynek z okazałą kopułą był miejscem, gdzie nocowali kapłani, którzy pełnili służbę w Świątyni. Nazywano to miejsce "ognisko domowe".

Większość autorytetów – badaczy historii Wzgórza Świątynnego uważa, że ta budowla znajdowała się w połowie na wewnętrznym dziedzińcu Świątyni, a w połowie – na zewnątrz. Cztery komnaty, znajdujące się w czterech rogach budowli stykały się z salą centralną. Bejt-Amoked był swoistym hostelem. Niektórzy uważają, że Kohanim spali na tych poziomach, podczas gdy inni uważają, że komnaty do spania zostały wbudowane w ściany.                                                                                                       

Z Babińca (Ezrat-Naszim) znajdującego się na Har ha-Bajit do samego placu wewnętrznego Świątyni (Hazara) prowadziły Wrota Nikanora. Do Wrót Nikanora przylegał pas placu wewnętrznego Świątyni o szerokości 11 łokci, który nazywał się Ezrat-Israel (plac Izraelitów) ponieważ na tej przestrzeni, w odróżnieniu od pozostałej części placu wewnętrznego Świątyni, mogli przebywać nie tylko kohanim (kapłani), ale też ‘szeregowi’ Żydzi ze wszystkich pokoleń Izraela.

Wrota te otrzymały nazwę od imienia człowieka, który podarował je w ofierze dla Świątyni. Skrzydła wrót były wykonane z brązu i mierzyły 5 x 20 łokci każde, były pokryte wyrafinowaną rzeźbą.

Od zachodniej ściany Babińca znajdowały się schody z 15 półokrągłych stopni, doprowadzających do Wrót Nikanora. Każdy stopień mierzył pół-łokcia wysokości oraz pół-łokcia szerokości. Na tych stopniach ustawiali się Lewici, wykonujący Pieśnie podczas służby w Świątyni. U podstawy tych schodów, po obu stronach znajdowały się drzwi prowadzące do pomieszczenia pod wewnętrznym placem Świątyni. Pomieszczenie o nazwie Komnata Instrumentów Muzycznych, znajdowało się na poziomie powyżej Babińca. W tym pomieszczeniu Lewici przechowywali swoje instrumenty oraz tu odbywały się próby i warsztaty muzyczne.

Opis
Wybudowane wzdłuż wybrzeża Kinneret (Jeziora Genezaret), w pobliżu siedemnastu naturalnych gorących źródeł, północne miasto izraelskie – Tyberiada (Tweria) – jest znane jako "Miasto Wody". Jest uważane za jedno z czterech "Świętych Miast" w Izraelu.
Jakieś 2,000 lat temu, Tyberiada była centrum żydowskiej nauki ostatnim miejscem posiedzeń Sanhedrynu (Najwyższego Sądu Prawa Żydowskiego). Po okresie ciągłych wojen w Wiekach Średnich, miasto zostało ożywione przez napływ kabalistów w osiemnastym i dziewiętnastym wieku. Główną atrakcją miasta jest Kineret, jego naturalne gorące źródła i groby wielu historycznych postaci.
Duchowe znaczenie
Tyberiada jest położona w dolinie Jordanu, najniższej dolinie na ziemi. Jezioro Galilejskie leży prawie 700 stóp pod poziomem morza. Rabini zaznaczają, że Tweria jest najniżej położonym miastem, i przypisują temu mistyczne znaczenie. Tyberiada symbolizuje niziny naszej niewoli, kiedy to, co założyliśmy zostało wykorzenione i zostaliśmy wygnani z naszej ziemi.
Dlatego też, jak uczą nasi rabini, Tyberiada "wzrośnie" nawet przed Jerozolimą. Tak jak chwała Tory ostatnio osiadła w Twerii, tak też powróci w czasach Mesjasza—zgodnie z tradycją, Sanhedryn najpierw się tam ponownie wyłoni, a potem przeniesie się do Świątyni w Jerozolimie.
Podstawowa historia
Herod Antypas, syn Heroda Wielkiego, wybudował miasto w XVII wieku p.n.e., nazywając je na cześć imperatora Rzymu – Tyberiusza. Tyberiada stała się stolicą Galilei, zastępując pobliską Ciporię.

Grób Racheli jest umiejscowiony w mieście Betlejem, na południe od Jerozolimy. Od wieków, leży na opustoszałym przydrożu, lecz potomkowie Racheli przybywają tu by wylewać przed nią swoje serca – matka, która mieszka w grobie na samotnym poboczu by być tam dla swoich cierpiących dzieci. Rachel jest ciągle źródłem pocieszenia i otuchy dla swoich dzieci—modląc się za nie i uzyskując B-ską obietnicę powrotu jej dzieci do ich Ziemi Obiecanej.
Duchowe znaczenie
Gdy umarła Rachel, Jakub i jego rodzina mieszkali w małej odległości od Betlejem. Jednakże nie przeniósł swojej ukochanej żony Rachel do tego miasteczka by ją tam pochować, ani nie przeniósł jej ze sobą do domu na Hebron, lecz pochował ją pośrodku niczego, na przydrożu.
Dlaczego?
Jakub przewidział, że w przyszłości, po zniszczeniu Pierwszej Świątyni w 423 r. p.n.e., Żydzi zostaną wysiedleni ze swoich domów i zesłani na wygnanie do Babilonu. Podczas ich przygnębionego marszu będą iść tę właśnie drogą i będą żalić się Racheli. Jej obecność doda im odwagi, a ona będzie błagać B-ga w ich imieniu.
Prorok Jeremiasz, który żył podczas tych wydarzeń, opisuje, co się działo (Jeremiasz 31:14):