Zwój Tory może być tylko napisany na pergaminie ze skóry koszernego zwierzęcia. Jednakże, zwierzę nie musi być koniecznie ubite w rytualnie akceptowany sposób. Póki gatunek jest koszerny, pergamin może być użyty na zwój Tory. Pergamin zrobiony z rybiej skóry nie może być użyty do tego celu; rybia skóra wydziela nieprzyjemny zapach dlatego nie może posłużyć za materiał na zwój Tory. Pergamin musi być przygotowany z intencją, że zostanie użyty na zwój Tory. Dlatego też, Żyd musi przeprowadzić te przygotowania lub, co najmniej, asystować w tym zadaniu.
Przed rozpoczęciem zapisywania zwoju Tory, skryba musi wyznaczyć linie na pergaminie za pomocą delikatnych, powierzchownych wyżłobień. Przyrząd użyty do tego celu nie może pozostawiać żadnego koloru na pergaminie. Preferuje się by również to oznaczenie było przeprowadzone z intencją pisania zwoju Tory.

Autentyczny zwój Tory jest niewyobrażalnym dziełem sztuki wymagającym pracy i umiejętności. Zawierający od 62 do 84 arkuszy pergaminu - wysuszonych, garbowanych, wyrobionych i przygotowanych zgodnie ze specyfikacjami wymogów prawa Tory - zawierający dokładnie 304,805 liter, ręcznie spisany zwój zabiera wiele miesięcy do jego ukończenia. Skryba-ekspert uważnie pisze atramentem każdą literę przy pomocy naturalnego pióra, pod zawiłymi kaligraficznymi wskazówkami Ktaw Aszurit (Pismo Aszurit). Arkusze pergaminu są później zszywane mocno ze sobą by uformować jeden długi zwój. Podczas gdy większość zwojów Tory mają około 60 cm wysokości i ważą 9-9,5 kg, niektóre są ogromne i bardzo ciężkie, podczas gdy inne są małego rozmiaru i lekkie.

Po czytaniu, zwój Tory jest unoszony (Hagba) i ubierany (Gelila).
Kiedy zwój Tory jest unoszony po zakończeniu czytania, usiłujemy podejść blisko do podium tak by móc przeczytać pismo Tory. Recytujemy poniższe słowa podczas, gdy Tora jest pokazywana.

Po zakończeniu czytania z Tory, przedstawia się modlitwy za tych którzy szukają uzdrowienia z choroby (miszeberach). Zebrani mówią Gabajowi imię chorej osoby oraz imię jej matki najlepiej po hebrajsku, np. Riwka bat (córka) Sara.
Interesująca uwaga: Modlitwy za chorego wymieniają imię matki chorej osoby, a modlitwy za kogoś, kto otrzymuje aliję wymieniają imię ojca tej osoby. Zgodnie z żydowskim prawem, imię ojca jest jak nazwisko, używane jest tylko w celu identyfikacji. Matka, jednakże, jest związana z życiem i duszą.